Po prostu blues - Protasiewicz Jacek - poseł do Europarlamentu

START

Aktualności

2012-02-06

Prezydium Parlamentu Europejskiego
W Brukseli odbyło się pierwsze posiedzenie nowowybranego Prezydium Parlamentu Europejskiego, w którym uczestniczył poseł Jacek Protasiewicz. - G�...więcej

2012-02-05

Wywiad dla TVP Wrocław
Gościem programu publicystycznego 'Rozmowa Faktów' TVP Wrocław był wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego Jacek Protasiewicz. W wywiadzie te...więcej

2012-02-01
Wiceprzewodniczący PE spotkał się z posłami w Sejmie
Poseł Jacek Protasiewicz przedstawił w Sejmie na Komisji ds. Unii Europejskiej informację o wyborze nowych władz Parlamentu Europejskiego....więcej

Szukaj

SZUKAJ

Po prostu blues

2009-10-23, dodano przez admin
Kategorie: [ Wrocław ] [ Bruksela ] [ Strasburg ]

Czym zajmował się w młodości, jakiej słuchał muzyki i co poza polityką lubi najbardziej Jacek Protasiewicz? W Gazecie Wrocławskiej ukazał się niepolityczny wywiad z liderem dolnośląskiej PO, w którym opisuje swoją młodość, zainteresowania, pierwsze prace zarobkowe i wiele ciekawych wątków z życia prywatnego.

Czytaj fragment wywiadu (całość dostępna na stronie dziennika Polska the Times Gazeta Wrocławska). Rozmowę prowadzi redaktor Robert Migdał.

Przeszukałem pudelka.pl, kolorowe pisemka i o Protasiewiczu nic w nich nie ma...

Może jestem staroświecki, ale uważam, że polityk to nie celebryta, tylko człowiek, który powinien się koncentrować na pracy i jej efektach, a nie efektowności, spektakularności. Jednak, dzięki kanałom informacyjnym jak TVN 24 oraz tabloidom, niektórzy uwierzyli, że sposobem na funkcjonowanie w polityce jest bycie celebrytą, czyli częste występowanie w mediach.

A może nie jest Pan skandalistą. Albo bardzo dobrze się ukrywa.

Skandal mnie nie pociąga. Pewnie to jest związane z tym, co wyniosłem z domu. Byłem wychowany w szacunku do tradycji, dla kultury osobistej, gdzie zachowania skandaliczne, ekscentryczne, typu długie albo bardzo, bardzo krótkie włosy - które, w mojej młodości mogły symbolizować, na przykład, sympatię z ruchem posthipisowskim lub post- punkowskim - były przez moich rodziców niezbyt mile widziane.

Nosił Pan dłuższe włosy?

Ilekroć były trochę dłuższe, ojciec zadawał mi pytanie: "Czy ty obraziłeś się na fryzjera?". Co było dla mnie jednoznaczne, że powinienem pójść i zrobić porządek na głowie.

Lubił Pan muzykę rockową?

Oj, tak. Bardziej z tego pnia posthipisowskiego. Jeździłem nawet na festiwale do Jarocina.

Tarzał się Pan pod sceną w błocie, miał szopę na głowie i podarte dżinsy?

Na wyjazd, na wakacje włosy były ciut dłuższe, ale w błocie się nie tarzałem: bo byłem wtedy miłośnikiem muzyki w stylu blues, a w niej tarzania w błocie nie było. Błoto w Jarocinie to była domena miłośników muzyki "punk", a ta wówczas mnie nie interesowała. W bluesie przyciągały mnie i dźwięki, i styl bycia tych ludzi. Dla bluesa wybierałem się co roku na Olsztyńskie Noce Bluesowe, jeździłem do Brodnicy na festiwal blues reggae, na Rava Blues do Katowic..

Który zespół był ulubionym?

Był i jest do dzisiaj Dżem; lubiłem też Kasę Chorych.

A do tych włosów to tato nie zakradał się, jak cioteczka głównego bohatera w filmie "Yesterday" w nocy, i podczas snu nie podcinał, jak były za długie?

Nie (śmiech). Nie było takiej potrzeby, bo nigdy nie manifestowałem swojej odrębności w sensie zewnętrznym. To kwestia wychowania, ale chyba też i niezłej samooceny. Byłem usatysfakcjonowany na przykład tym, że wyróżniam się ciut lepszymi stopniami, mam fajną paczkę kolegów, dobrze gram w piłkę, więc nigdy nie miałem potrzeby jakiejś ekstrawagancji.

Oooo, był Pan prymusikiem: same piąteczki, świadectwo z czerwonym paskiem, wzorowe zachowanie.

Czerwony pasek i owszem, ale nie powiem, że byłem prymusem. Wręcz przeciwnie. Pierwszy mój miesiąc w liceum zaczął się od pięciu luf.

Z czego?

Trzy z fizyki i dwie z języka polskiego

Niezły rozstrzał.

Dostałem je chyba za to, że byłem zbyt dużym indywidualistą: nie chodziło o ubiór, ale za taki krnąbrny charakter. Więc nauczyciele postanowili mnie "usadzić".

Był Pan buńczuczny i trzeba było Pana przytemperować?

Zawsze miałem twardy kark. Chyba mam to po moim ojcu. Nie potrafię zginać karku, gdy to nie jest uzasadnione.

(...)

Na stronie internetowej pozuje Pan z synkiem, żoną...

Rodzina jest dla mnie najważniejsza. Synek ma cztery latka. Mamy z niego wielką pociechę. Jest superdzieciakiem. Staram się z rodziną spędzać maksymalnie dużo czasu. Ostatnio zabrałem syna, po raz pierwszy w jego życiu, na mecz koszykówki: Polska-Turcja. Mam nadzieję, że to wspólne przeżycie zostanie nie tylko w mojej, ale i w jego pamięci. Na całe życie.

Miał szalik na szyi i darł się na całe gardło?

Po raz pierwszy zobaczył i usłyszał w jednym miejscu kilka tysięcy ludzi, którzy skandują, śpiewają i żywo kibicują. Zachwycił go ten głośny doping. Niewiele rozumiał z gry, ale atmosferę do dzisiaj wspomina. Pójść na pierwszy w życiu mecz, to jest jedna z takich rzeczy, jakie syn powinien robić razem z tatą. Kiedyś pewnie pójdziemy na mecz Śląska, ale na to musi być trochę starszy, bo atmosfera na stadionie piłkarskim nieco się różni od tej na boisku koszykarskim. Mógłby się chłopak za wcześnie nasłuchać niecenzuralnych słów (śmiech).

Miał Pan słodkie dzieciństwo?

Raczej tak. Może nie tyle słodkie, co bezpieczne i trochę beztroskie. Rodzina, mimo trudności materialnych, bo nie pochodzę z rodziny zamożnej, dawała poczucie bezpieczeństwa. Rodzice zapewniali mi komfort nauki i długo nie musiałem się troszczyć o sferę materialną, chociaż już w szkole średniej, na wakacje - przez pierwsze dwa tygodnie po zakończeniu szkoły - dorabialiśmy sobie razem z kolegami.

Jak Pan dorabiał?

Jako pomocnik murarza lub myjąc butelki w spółdzielni spożywczej "Samopomoc Chłopska".

Ciekawa taka praca przy myciu butelek?

Bardzo. Ciepło było, siedzieliśmy z chłopakami przy butelkach (śmiech) i snuliśmy plany, gdzie pojedziemy pod namiot. To było zawsze parę groszy dodatkowo, za które jeździliśmy całą paczką - starczało na miesiąc nawet, bo na przykład już nad morzem najmowaliśmy się do obierania ziemniaków i mycia garów w barze mlecznym. Zapłatą było jedzenie, więc obie strony były zadowolone i nie głodowaliśmy. Ale rodzice też dawali pieniądze: czy to na wyjazd, czy to na rower, ale rzadko 100 proc. W ten sposób mobilizowali do oszczędzania lub zarabiania pieniędzy. Dawali mi lekcję, że pieniądze nie leżą na ulicy, nie spadają z nieba, że trzeba zarabiać na życie

(...)

Jest Pan tolerancyjny?

Jestem tolerancyjny, choć to nie oznacza bierności, gdy łamie się ogólnie przyjęte reguły. Uważam, że wówczas jakiś rodzaj reakcji bywa konieczny.

Jutro we Wrocławiu będzie marsz gejów i lesbijek.

Uważam, że mają prawo do demonstrowania, natomiast nigdy bym się do takiej demonstracji nie przyłączył.

Czemu?

Ponieważ forma mnie nie pociąga, bo często jest na granicy dobrego smaku. Tolerancja jest u mnie daleko posunięta, ale tolerancja nie oznacza u mnie akceptacji wszystkiego, zwłaszcza jeśli coś wykracza poza granice dobrego smaku. Nie mam też tolerancji dla chamstwa i agresji.

Ma Pan przyjaciół gejów?

W Polsce nie, ale w Brukseli - owszem. Znam gejów, którzy mieszkają razem. To są dwaj dojrzali ludzie, po 50-tce. Nawet byłem zaproszony przez nich do ich domu, nad Morzem Północnym. Tworzą bardzo ciepły związek i bardzo ciepły dom. I oczywiście, kiedy patrzę na tę sytuację, to nie mam wątpliwości, że mają prawo do szczęścia i że je osiągają w homoseksualnym związku. Z drugiej strony wiem, że oni się na parady gejowskie nie wybierają, nie ubierają się też w różowy lateks ani piórka.

Dla tych dwóch panów sfera seksualności jest ich sferą intymną. Oni jej nie manifestują. Dlatego dobrze można się u nich poczuć. Problem z paradami gejowskimi często jest taki, że niezależnie od głoszenia swoich poglądów czy postulatów, tam bardzo często manifestuje się sferę seksualną. Robi się publiczną ekspozycję z czegoś, co powinno pozostać intymne - niezależnie od tego, czy ktoś jest homo- czy heteroseksualny.

Znalazł się Pan w takiej sytuacji, że trzeba było skoczyć po kogoś w ogień?

Na szczęście jeszcze nie. Ale ratowałem tonących.

Ooo, kiedy?

W Pobierowie, nad morzem. To był pierwszy raz. A drugi raz wyciągnąłem topielca na kąpielisku w Brzegu. Ja już jako 17-latek zrobiłem patent młodszego ratownika.

Jak ktoś woła "pomocy", to leci Pan z ratunkiem?

Tak, chociaż miałem kiedyś taką przygodę na ulicy, która tę moją ciągłą gotowość do niesienia pomocy trochę ostudziła. Byłem świadkiem kłótni pomiędzy kobietą a mężczyzną, w której mężczyzna użył przemocy: mocno pchnął tę kobietę, a ona krzyczała: "Ludzie, pomocy! Ludzie, biją". A kiedy podbiegłem, żeby jej pomóc, powiedziała do mnie: "Niech się Pan nie wtrąca w nie swoje sprawy". Wtedy doszło do mnie, żeby do mojego odruchu bezwarunkowego dopuszczać jeszcze zdrowy rozsądek.

Jako dziecko marzył Pan, żeby zostać strażakiem?

Nie. Najpierw marzyłem, żeby być żołnierzem - tak na początku podstawówki. Potem - pod koniec szkoły - żeby zostać marynarzem. I nawet złożyłem dokumenty, po ósmej klasie, do dwóch liceów morskich: w Szczecinie i w Gdyni. A że to był rok 1982, to zawieszono rekrutację. Więc złożyłem papiery do zwykłego liceum i tam już zostałem.

Co Pana ciągnęło do tej marynarki? Rejsy pod żaglami?

Czytałem dużo książek marynistycznych, ale nie tyle mnie żagle pociągały, ile samo podróżowanie. To chyba mam w genach, bo podróżowanie sprawia mi przyjemność do dzisiaj. Niektórzy pytają się mnie: "Jak ty sobie radzisz, podróżując co tydzień między Wrocławiem a Brukselą". A dla mnie nie ma problemu: ja się z tym dobrze czuję! Mam w sobie tęsknotę za ruchem, za wyprawą. A w PRL-u daleki wyjazd poza Polskę był nieosiągalny dla kogoś, kto nie był marynarzem lub nie był lotnikiem.

Teraz Pan nadrabia ten stracony czas?

Ciągnie mnie w świat. Lubię bardzo południe Europy, te bardziej dzikie tereny Włoch, poniżej Rzymu. I do USA mnie ciągnie, w których byłem wielokrotnie, m.in. na półrocznym stypendium.

W której części Stanów?

W rolniczym Ohio. Teren nizinny, niezbyt ciekawy, ale wynajmowaliśmy auto i jeździliśmy po bardziej ciekawych miejscach: po pustyniach Arizony, widzieliśmy Wielki Kanion, mokradła na Florydzie. Do dzisiaj mam te widoki w pamięci. A i żonę już tam zabrałem - więc te wspomnienia nas cementują: te zachody słońca nad Kanionem czy wschody nad bezkresnym stepem Nevady.

(...)

Grozi Panu bezczynność?

Pewnie nie. Ciągle się coś koło mnie dzieje. Kiedyś kolega zapytał mnie, jak to jest możliwe, że spotyka mnie tak dużo dziwnych sytuacji. "Innych nie spotyka, a ciebie tak" - śmiał się.

To, co ostatnio się Panu przydarzyło?

To była moja stanowcza interwencja wobec osoby, która nie chciała uszanować kolejki na lotnisku. Wszyscy się spieszyliśmy, ale staliśmy grzecznie w kolejce, ale jeden z panów "na chama" wpychał się przed wszystkich. A ja takich sytuacjach nie potrafię milczeć. Powiedziałem mu, że każdy z nas stoi i czeka. Na co on odpowiedział bardzo niegrzecznie, że jemu się bardzo spieszy i że to jest wystarczający powód i że za chwilę odlatuje mu samolot. To mu odpowiedziałem, że ja też mam za moment odlot, a jednak czekam w kolejce. Na to on rzekł do mnie: "Toś pan jest frajer". I wtedy nie wytrzymałem: wyrwałem mu walizkę z ręki i zaniosłem na koniec kolejki. Facet się awanturował, domagał się od żołnierzy pograniczników interwencji, bo naruszyłem jego własność. Nikt jednak nie wziął jego strony.

Nie boi się Pan, że jak będzie się tak we wszystko wtrącał, to jeszcze dostanie w twarz?

Jak żona jest przy mnie, to mnie hamuje, ale jak jestem sam, to nie myślę o tym, czy za wtrącanie się dostanę po gębie, czy nie. Już taki mam charakter. Czasem kieruję się emocjami.

Jest Pan wybuchowy?

Bywam, ale staram się walczyć z tym. Zdarzają mi się wybuchy, bywam cholerykiem. Nawet w pracy: jak ktoś źle pracuje, to potrafię przez trzy minuty krzyczeć, ale potem od razu przeproszę, że się uniosłem.

No i dobrze, że Pan tego nie tłamsi w sobie, jeszcze by Pan jakiś wylew miał.

Takie zachowanie nie przystoi dojrzałemu facetowi, więc staram się to brać w ryzy. Ale niekiedy czyjeś chamstwo jest tak prowokujące, że nie mogę się pohamować.

Bloga w internecie Pan nie prowadzi?

Nie, bo choć staram się mieć własne zdanie na każdy ważny temat, to jednak wypowiadam je tylko wtedy, kiedy to jest uzasadnione. Nie latam z każdą sprawą do mediów. Niektórzy politycy stali się więźniami swoich blogów: muszą codziennie coś wpisać, więc na siłę wymyślają tematy, starają się być kontrowersyjni, żeby przyciągnąć uwagę mediów. To często daje głupie efekty. Mnie to nie jest potrzebne do szczęścia.

Jest Pan gadżeciarzem?

Nie. Od zeszłego tygodnia mam wprawdzie nowy telefon, ale tylko dlatego, że mój stary aparat się rozleciał, popękał. Ale i tak go używałem, aż klawisze mu wysiadły, bo miał już ponad 5 lat. Samochód też kupuję, patrząc na to, czy jest bezpieczny, wygodny, a nie na to, jakie ma logo. Zegarek mam też zwyczajny, prosty, ale stylowy. Prezent od żony, na 40-stkę, a ona wie, że nie lubię gadżeciarskiego stylu.

No to tymi gadżetami dobrnęliśmy do końca rozmowy. To było ostatnie pytanie.

O, już koniec? A liczyłem, że mnie Pan chociaż zapyta o to, jaką książkę ostatnio przeczytałem...

Czy Białoruś zostanie przyjęta do Rady Europy? - Starsze »
« Nowsze - Białoruś nadal ogranicza wolność mediom

Informacje

Parlament Europejski 2009 - 2014

Bruksela (113)
Strasburg (83)

Polityka krajowa

Polityka międzynarodowa

Białoruś (148)

Tematy wakacyjne

lato 2011 (1)

Parlament Europejski 2004 - 2009

Bruksela (17)
Strasburg (10)